Met temperaturen van regelmatig boven de 25o C, de nachten kort en broeierig is de zomer in Nederland weer in volle hevigheid los gebarsten. Een prachtig seizoen om het aantal duiken in je logboek flink aan te vullen. Clubduiken of clubevenementen, op eigen initiatief of via trainingsduiken, keuze genoeg om actief je duiksport te beoefenen. Zo heb ik zelf via de club de specialty Driftduiken gevolgd, waarbij je geleerd wordt hoe te duiken in de stroming van op- of afgaand tij. Na een avond theorie met theorie examen moeten er succesvol 2 praktijkoefeningen worden uitgevoerd.
1ste Driftduik praktijkoefening
13 juni 2010: Spannend, een heel nieuwe ervaring opdoen tijdens de 1ste praktijk oefening voor de specialty “Driftduiken”. De duik voorbereiding: waar gaan we duiken (Wemeldingen Parking), wat is de maximaal te verwachten stroming, wat is het duikvenster, en het benodigd materiaal verzamelen. Zorg voor een duidelijk opvallende volgboei was één van de aandachtspunten. Het gele opblaaspaard leek me daarvoor wel een geschikte kandidaat.
Een gezellige club enthousiaste buddies heeft zich aangemeld voor deze specialty. Voorafgaand aan de duik passeren natuurlijk de nodige vrolijke noten de revue waardoor de stemming er snel goed in zit (of is het de humor die gebruikt wordt om toch een beetje de spanning te camoufleren?).
Onder het toeziend oog van Eric van Driessche gaat het eerste buddypaar te water, buddypaar 2 maakt zich klaar voor de duik en buddypaar 3 staat stand-by. Volgens een strak schema wordt er gedoken, niet dieper dan 20meter, niet langer dan 30 minuten, bij 40 minuten niet boven wordt de procedure duiker vermist gestart en wordt 112 gebeld. Dit krijgen we vermanend bij de ‘briefing’ van Eric te horen.
Als buddy-paar ben ik samen met Herman de Booij ’t water in gegaan, buddylijntje om, de volgboei van Herman aan een duikreel, opzoek naar diepte en ……. ‘Stroming’! Met continue bodemcontact, dalen we af naar zo’n 18 meter, de lampen staan aan, langzaam aan wordt het wat donkerder en ja, langzaam worden we door het dan opkomende water meegevoerd in oostelijke richting. Op het gemakje, bijna traag gaan we langs partijen oesterschelpen waar bovenop, en tussen tal van krabben, kreeften, anemonen, en botervisjes te zien zijn. Langzaam zwemt ook een school steenbolkjes met ons mee. Mooie beelden, maar qua stroming is het vergelijkbaar met een duik tijdens de kentering. Een menuutje of 10 gaat het in dit tempo, waarbij ik op dat moment nog even denk dat de wandeltocht na het verlaten van het water niet echt ver gaat zijn. Mis! Op dat moment gaat het tempo naar boven, YES! Wat een kick, we hangen dwars op de stroming in het water, in ras tempo gaan we, hangend iets boven de bodem langs nog meer oesterschelpen, anemonen en kreeften. Herman wijst een zeedonderpad aan maar die is in een flits uit ons zicht verdwenen, want we gaan hard! Om bij dit tempo even dicht bij elkaar te blijven haakt Herman z’n arm om de mijne. Niet voor niets want binnen een paar tellen hebben we heel wat meters afgelegd. Even komen we weer in een rustiger water en houden we weer contact via de buddy lijn. Herman iets onder mij, die houdt de maximale diepte in de gaten en ik erboven met de duikreel waaraan de volgboei zit bevestigd.
Plots hangen we stil? Vreemd, maar dan besef ik waarom. We passeerden een touw van een fuik, Herman onderlangs en ik er overheen. Met de stroming iets afgenomen is het vrij simpel om dit probleempje op te lossen en we drijven verder. Jammer de tijd dat we terug naar boven moeten komt in zicht langzaamaan draai ik het touw terug op de reel. Op een metertje of 10 zie ik de school met steenbolkjes weer, of is het nadat er zoveel voorbij geflitst is een ander schooltje? We verlaten het water maximale duikdiepte 19,5 meter en duikduur 28 minuten. De eerste driftduik zit erop.
2de Driftduik praktijkoefening
10 juli 2010: Prachtig weer. Het is zover, de tweede praktijkoefening driftduiken staat wederom strak gepland, dit keer Wemeldingen ‘Tetjes’. 11:15uur verzamelen, 12:15uur het eerste buddypaar te water. Dit keer duik ik samen met Peter Nilsson. We zijn het 4 de paar dat te water gaat, Tom en Marcel eerst, Martijn en Jacco tweedes, Paul en Urbain als derde, dan wij, gevolgd door Eric en Johnny en daarna Tom en Marcel nog een tweede keer (zij hadden de eerste praktijkduik gemist).
Op het gemakje maken we de spullen in orde en breng ik een mooi tuigje aan bij het gele opblaas paard dat we als volgboei meenemen. Het is zover 12:45 en we gaan te water. Opvallend is dat het op deze plek behoorlijk lang ondiep blijft en daarom zwemmen we eerste een stukje uit. 12:50uur we geven het signaal dat we onder gaan, op naar een nieuw avontuur.
Het eerste stukje houden we 45 o aan. Op weg naar de diepte passeren we op zo’n 10 meter een mooi begroeid losliggend anker (naar mijn mening zo’n 75 cm groot, volgens Peter hooguit 40 cm; een beetje visserslatijn mag toch ook aanwezig zijn). Zo rond de 17 meter is er een beetje stroming, maar om vooruit te komen zwemmen we zelf een stukje bij. Na een aantal minuten is dat echter niet meer nodig en worden we op een comfortabele snelheid meegenomen door de stroming van wederom het opkomende water. Peter wijst een joekel van een oesterschelp aan, die ingegraven in het zand enkel opvalt doordat ze wat openstaat en je de paarlemoerkleurige binnenkant kunt zien. Gezien en hup verder want net als dat ‘de Tour’ op niemand wacht, laat ook deze stroming het niet toe om treuzelend boven één bepaalde plek te blijven hangen. Tussen de 17 en 18 meter leggen we op redelijk relaxed heel wat meters af. De bodem is overwegend zanderig, hier en daar zien we een dikke vette schol (lekker!) en een brokkelster, af en toe passeren we groepjes oesterschelpen met anemonen, een enkele botervis en hier en daar zien we een kreeft. Na dik een kwartier neemt echter het aantal oesterschelpen en de begroeiing toe en zien we weer tal van grondeltjes. Langzaam gaan we na 20 minuten al wat hoger hangen, op 5 meter aangekomen blijven we een veilige 3 minuten op die diepte. Met een MDD van 18,1m. en met een duikduur van exact 30 minuten komen we boven. Zeker 1Km. verwijderd van de plaats waar we erin zijn gegaan! Wat een DRIFT!
Oké dat is een bijkomstigheid van het driftduiken, het is soms erg ver terug wandelen.
De tweede praktijkoefening voor de specialty zit erop en het was wederom een hele bijzondere ervaring. Nadat iedereen is omgekleed en de spullen zijn opgeruimd worden door Eric de ‘brevetregistratiekaarten’ uitgedeeld en snijdt Peter Nilsson de taart aan, want jawel: We zijn geslaagd!
Groetjes,
Marc Boon
